| ارزیابی تأثیر سرمایهگذاری هوشمند زیرساختی در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر بر کاهش ناترازی ملی در افق ۱۴۰۵–۱۴۱۰ |
| کد مقاله : 1076-IMB |
| نویسندگان |
|
امیررضا بندار *1، محیا موسوی2 1موسسه آموزش عالی فضیلت سمنان 2مدیراداره برنامه ریزی و توسعه پژوهشی جهاددانشگاهی استان سمنان |
| چکیده مقاله |
| گذار جهانی به سمت انرژیهای تجدیدپذیر، ضرورت سرمایهگذاری هوشمند در زیرساختهای انرژی را برای دستیابی به تعادل پایدار و کاهش ناترازی ملی برجسته ساخته است. در ایران، تداوم ناترازی انرژی، وابستگی شدید به سوختهای فسیلی و ناکارآمدی شبکههای توزیع، نیاز به برنامهریزی دادهمحور و زیرساختهای دیجیتال را به ضرورتی ملی بدل کرده است. با وجود رشد مطالعات در زمینه انرژیهای تجدیدپذیر، تاکنون پژوهشی نظاممند در خصوص تأثیر مستقیم سرمایهگذاری هوشمند زیرساختی بر کاهش ناترازی ملی انجام نشده است. این مطالعه برای نخستینبار با رویکردی ترکیبی، ارتباط میان سرمایهگذاری دیجیتال، حکمرانی انرژی و توسعه پایدار را در افق ۱۴۰۵ تا ۱۴۱۰ بررسی کرده است. پژوهش حاضر با بهرهگیری از مدل پویایی سیستم و روش اقتصادسنجی اختلاف در اختلافها (DID) انجام شد. دادهها از منابع رسمی از جمله وزارت نیرو و سازمان ساتبا گردآوری و سناریوهای مختلف با استفاده از نرمافزارهای Vensim، MATLAB و EViews شبیهسازی گردید. نتایج نشان داد که افزایش ۱۵ درصدی سرمایهگذاری هوشمند زیرساختی موجب کاهش حدود ۲۵ درصدی ناترازی انرژی در سطح ملی میشود. همچنین، این سرمایهگذاریها به بهبود بهرهوری شبکه، رشد تولید انرژی پاک، کاهش ۱۷ درصدی انتشار دیاکسیدکربن و افزایش شاخصهای کلان اقتصادی مانند تولید ناخالص داخلی و اشتغال در بخش انرژی منجر شدهاند.پژوهش حاضر نشان داد که سرمایهگذاری هوشمند زیرساختی نه تنها ابزاری فنی بلکه راهبردی ملی برای گذار به نظام انرژی پایدار است. توسعه مدلهای تصمیمیار مبتنی بر داده و تقویت زیرساختهای دیجیتال میتواند مسیر دستیابی به تراز انرژی پایدار در ایران را تسهیل کند. |
| کلیدواژه ها |
| سرمایهگذاری هوشمند زیرساختی، انرژیهای تجدیدپذیر، ناترازی ملی، پایداری انرژی، ایران |
| وضعیت: پذیرفته شده |
